Nehalennia en de Priesteressen der Zeeën

“Ik wil dit jaar niet trouwen,
Ook niet volgend jaar,
Niet volgend jaar, nooit.
Ik zou liever ‘Leanes’ willen worden.

Je kunt erop vertrouwen, meisje, mijn petekind,
Ik zal een ware ‘Leanes’ van je maken

Ik zal nooit een echte ‘Leanes’ worden.
Mijn moeder zou het nooit toestaan. ‘

Deel van een Bretoens lied,uit ´Chants populaires de la Basse-Bretagne´ FM Luzel.

(door mezelf vrij vertaald).

Omdat ik tegenwoordig in Bretagne woon doe ik graag onderzoek naar oude Bretoense mythes over priesteressen. In Bretagne, een streek met een nog sterk aanwezige Keltische cultuur, is het bekend dat priesteressen, die vandaag ´sorcières´ ofte heksen worden genoemd, altijd dicht bij de zeekust gewoond hebben of in de buurt van rivieren, geneeskrachtige bronnen of, vooral, op één van de vele bretoense eilanden. De mannelijke priesters, of de druïdes van weleer, waren meer aanwezig en praktiserend in de bossen van het binnenland. Bretagne was ooit een enorm woud. Het bos van Huelgoat, (hoog woud) dicht bij waar ik woon, is een van de overblijfselen van dit gigantisch woud.

De rivier naast mijn huis op een mistige ochtend

´Lyan´ is een Bretoens woord dat mannelijk priester betekent, iemand die ervoor koos om een celibatair leven te leiden, zodat hij al zijn tijd aan geestelijke zaken kon besteden, dit gelde zowel in pre-christelijke als na-christelijke tijden. De vrouwelijke vorm is ´Leanes´, een non of, in de oudere dagen, een priesteres. Ze was meestal ook genezeres en wijze vrouw en ze koos ervoor om ongehuwd te blijven, ze werd maagd genoemd, niet omdat ze nooit seksueel contact had gehad, maar omdat ze ervoor gekozen had haar leven niet met een man te delen. Zij was een vrije vrouw. Leanes is vergelijkbaar met (Welsh) ‘Lleian’: non, maagd en de ´Lleiannaeth´ was een plaats waar vrouwen in gemeenschap leefden zoals in een klooster of zoals de begijnen van Vlaanderen samenleefden of zoals de beroemde priesteressen op het eiland Sein, l´Ile de Sein – Enez-Sun in Bretoens. Genaamd Sena door de Romeinen. Sena – Zena – Lena zijn mogelijk etymologisch gekoppelde namen.

(Ik ga er deze zomer werk van maken om opnieuw Enez Sun  te bezoeken en er heel wat fotos te maken. Later meer daarover.)

Het zou dus best kunnen, als ik erover nadenk,  dat de befaamde Godin Nehalennia uit de lage landen oorspronkelijk een priesteres was en geen Godin, net vanwege haar naam. Volgens enkele van de vele etymologieën en theorieën omtrent de naam Nehalennia betekent ´Neha’  nieuw en ´Lennia´: tempel of kerk. Maar het woord kan volgens mij ook maagd of non of priesteres betekenen door de gelijkenis van het woorddeel ´Lennia´ met het keltisch woord Leanes/Lleian. Men mag niet vergeten dat België of eerder Gallia Belgica een overgang-streek was, waar twee culturen samensmolten, die van de Keltische volkeren en die van de Germaanse volkeren, dus een Keltische naam vinden in de buurt van de huidige grens tussen Nederland en Vlaanderen is helemaal niet ongewoon. Tenslotte zijn het Keltisch en het Germaans verwante taalgroepen die ook een gemeenschappelijke archeologische cultuur delen.

Gallia Belgica na 90, toen de voorheen tot Gallia Belgica behorende provincies Germania Inferior en Germania Superior ervan los gemaakt waren.

Ik meen te mogen zeggen dat, volgens mij: Nehalennia, in pre-Romeinse tijden, de  maagdelijke priesteres was van de heidense tempel gelegen bij de monding van de Schelde in de Noordzee in Zeeland. Alvorens ze werd beschouwd als een godin. (Waarschijnlijk door de Romeinen die Nehalennia ook zijn gaan afbeelden als Godin, iets wat de inheemse cultuur nooit gedaan heeft, ook haar naam is een gelatiniseerde vorm van een oudere inheemse naam).

Nogmaals, een priesteres dicht bij de zee.

Votiefsteen godin Nehalennia 150-250 na Chr.

Volgens Wikipedia:

¨Nehalennia (ook Nehalenia, Nehalaenniae, Nehalaenia) was een inheemse beschermgodin die in het 2e- en 3e-eeuwse Gallia Belgica door reizigers, vooral zeelui en handelaars, werd vereerd bij de monding van de Schelde.

Nehalennia is alleen bekend van grote hoeveelheden gevonden altaren bij Colijnsplaat en Domburg in wat nu Zeeland is. De votiefstenen stammen van twee in steen gebouwde tempels die lagen aan de Oosterschelde. Dit was toen de hoofdmonding van de Schelde en vormde de grens tussen de civitates der Menapii en Frisiavones. Deze streek was toentertijd een belangrijke schakel in het Romeinse handelsverkeer tussen de Rijnstreek en Britannia. De vereerders van Nehalennia kwamen dan ook uit een groot gebied dat Gallia Belgica, Germania Inferior, Germania Superior en Britannia omvatte. Er is voorlopig geen uitsluitsel of het om een Keltische of een Germaanse godin gaat of dat zij uit oudere, inheemse traditie stamt. Ook in Keulen en zelfs in Tongeren zijn dergelijke altaren opgedoken. Haar cultus is vrijwel zeker ouder dan de periode waaruit de altaren stammen.¨

https://nl.wikipedia.org/wiki/Nehalennia_(godin)

Nehalennia beeld zittend op een troon, kalksteen, 82 cm. Vrijstaand beeld behorend bij een tempel. Rijksmuseum van Oudheden Leiden

Ik ga het verder niet specifiek over Nehalennia hebben, daar zijn voldoende blogs en websites voor die het daar uitgebreid over hebben, Ik wil het hier nog even hebben over haar attributen.
Op afbeeldingen en beelden van Nehalennia komen er een aantal symbolen en attributen naar voren: de Cornucopia of de hoorn des overvloeds, de hond, appels in een maand of schaal bijvoorbeeld. Dit zijn allemaal symbolen die over heel West en Noord-Europa gelinkt kunnen worden aan allerlei priesteressen of ook godinnen, vergelijk Idunn uit de Noordse mythologie. Ook een scheepsroer, een globe (net als Fortuna), een voet op een schip (zoals Neptunus) duiden aan dat er een link is met de zee en reizen. Ook vind men soms bloemslingers rondom de beeltenissen wat duid op een tempel of heiligdom.  enz… Ook daarover ga ik het later uitgebreider over hebben.

Ik meen dat onze wereld terug nood heeft aan priesteressen. Priesteressen, genezeressen, wijze vrouwen. Ik meen dit echt. Niet de copy/paste priesteressen uit een door het patriarchaat verborgen en hopeloos vernietigd verleden, niet de geseksualiseerde priesteres-godinnen cultus van de populaire Internet cultuur, niet de priesteressen uit andere uitheemse culturen, die weliswaar heel interessant zijn maar niet relevant zijn voor onze eigen west-Europese cultuur, al is er zeer zeker een gemeenschappelijke oerbron. Maar wel vrouwen die een terugkeer vanuit hun persoonlijke roeping willen, die willen werken aan het terug brengen van een authentieke en waardige cultuur waarbij het duidelijk is dat evenwicht tussen alle mensen noodzakelijk is om Aarde en haar bewoners te beschermen. Ik denk dat de tijd rijp is. Het is zelfs hoogtijd. Dat deze priesteressen heidens zullen zijn is onvermijdelijk, vrije vrouwen ook want het werk heeft alle aandacht nodig. Het zullen vooral selfmade priesteressen moeten zijn want eigenlijk moeten we bijna helemaal van nul beginnen. En hoe begin je daaraan?

Misschien zijn de woorden, maagd, priesteres, non, heks (terminologieën die niet toevallig uit het patriarchaal denken zijn ontstaan) niet meer van toepassing, niet meer van deze tijd. Misschien moeten we een nieuw woord zoeken, eigen aan de plaatselijke cultuur. Een woord die iets minder pompeus klinkt dan priesteres, een woord die iets anders vertegenwoordigt dan de vrouwelijke vorm van een mannelijk woord en functie. Priesteressen hebben tenslotte vrouw-eigen, lichaams-eigen,  specifieke attributen, technieken en rituelen. Misschien is het woord Leanes wel een goed woord. Why not. Een priesteres is iemand die via rituelen en verhalen ervoor kan zorgen dat er harmonie heerst in haar gemeenschap, die mensen, dieren en planten in nood kan en wil helpen. Zij heeft een sterke persoonlijkheid en zij weet exact wat zij kan en niet kan, ze staat open voor indrukken en inzichten uit andere dimensies en kan aanvoelen wat er op komst is, zij is sterk intuïtief en creatief,  Zij heeft een diepe verbondenheid met de natuur, planten, dieren, mensen waar ze kan mee communiceren, op stoffelijk niveau maar ook met het geestelijk of spiritueel niveau, ook van de sacraliteit van de plek waarin zij zich bevindt, van de wateren, de rotsen, de grond. Haar kennis is inzichtelijk ontstaan, haar woorden vertegenwoordigen universele liefde, waardes en gedachten. Zij werkt nauw samen met de Geest der dingen. Ik meen dat er heel wat zijn die deze roeping hebben in deze tijd en ook dat heeft zijn redenen.

Hoe gaat dat in zijn werk, hoe weet ik die dingen, waar moet ik op letten, hoe begin ik eraan ?

Wanneer je als vrouw intens  en diepgaand contact zoekt met Natuur dan ga je vanzelf resoneren met de inherente kracht van Aarde, Dan gaat je lichaam mee met Aarde trillen, dan zit je op de juiste golflengte en dan gebruik je deze dimensie om de juiste antwoorden te weten te komen, of om dingen die fout gelopen zijn recht te zetten. Werken met meerdere Leanes kan dan nodig zijn. Je hoeft dan geen oude of vreemde rituelen te kopiëren, dan ga je als vanzelf, intuïtief, het juiste ritueel doen. Als je dat ritueel dan heel regelmatig gaat doen en als je een paar mensen in je omgeving ook vertrouwd maakt met de sacraliteit van het ritueel dat krijgt datzelfde ritueel met de tijd, een steeds grotere kracht, een goedaardige kracht, een werking die fenomenaal groot kan worden en waarmee je alles en iedereen kunt helen. Helen in de zin van heel-maken.
Ook jezelf, vooral jezelf eigenlijk en dat is misschien wel het allerbelangrijkste.

Met natuur bedoel ik de aarde zelf in al haar aspecten en met al wat leeft. Het ritueel  heeft steeds plaats op een voelbare, energetische plek waar eventueel een bescheiden gebouwtje is neergezet maar het kan ook perfect een open plek in het bos zijn, vroeger noemden de Kelten dit een ¨Nemeton¨: het sacrale bos. Het kan ook in een grot zijn, aan een bron, bovenop een heuvel of aan de rand van de zee op een verlaten strand. Nooit op dichtbevolkte plaatsen zoals steden bijvoorbeeld. Omdat er zoveel mogelijk Natuur aanwezig moet zijn om het mogelijk te maken zichzelf met Haar energie te voeden, te vereenzelvigen, één te maken. Zo simpel is dat. Laat ons beginnen.

PS: Het toeval wil dat er een vrouw is die Lianne noemt en die als priesteres van Nehalennia werkzaam is. What´s in a name, toch? Je vindt meer over Lianne en haar werk hier. Ze zit ook op instagram.

<<<>>>

Ik ben dus voorzichtig terug wat gaan schrijven op deze blog. Ik heb een tijdje, zo´n half jaar ongeveer, mijn lichaam en mijn gezondheid al mijn aandacht en liefde moeten geven. Ik wil hier liever niet veel woorden aan spenderen, het gaat nu goed met mij, mijn leven heeft nu duidelijk, door dit proces van genezing die nodig bleek te zijn, een andere wending gekregen, een tweede kans, een nieuwe invulling of op zijn minst een nieuw elan en daar ga ik het vanaf nu in deze blog over hebben, dat het daarbij vooral over nieuwe en oude rituelen en priesteressen zal gaan, zal nu wel duidelijk geworden zijn. Hoe het hier verder ga evolueren weet ik niet en dat is ook niet belangrijk. Wat belangrijk is dat eenieder doet wat zij geroepen is te doen. En dat is al heel wat. Geloof mij.

Tot later,


Mijzelf, zittend op een rots ergens op een Bretoens strand.

<<<>>>

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s